I'll be home for Christmas

November.....december.....en dan januari 2008. Na 3 maanden het leven in Yogyakarta te hebben geproefd en de laatste dagen van het jaar 2007 worden afgeteld, begin ik me eindelijk te realiseren dat ik niet op een lange vakantie ben in Indonesie, maar voor langere periode deze plek mijn "home" zal moeten noemen.
Het gevoel begon al na 11 november 2007 toen de Vereniging van Nakomelingen van Wagijo en Semen, de familie waar ik mijn oorsprong heb van vaders zijde, zijn jaarlijkse family-day had. In Indonesie is het een normaal verschijnsel om op regelmatige basis als familie bij elkaar te komen, los van feestjes en beri's en wordt zo'n bijeenkomst "Arisan keluarga" genoemd. En uiteraard, wanneer je merkt dat ze ergens "Arisan Keluarga" hebben, begint het een beetje te kriebelen in je buik en denk je aan je familie en vrienden in Suriname. Ja, ik heb het over heimwee. Ik mis mijn familie en vrienden in Suriname!!!!!!!!
Het gevoel werd erger toen niet lang daarna mijn zusje Melati jarig werd, in Suriname srefidensi werd gevierd en mijn moeder ook een jaartje ouder (of jonger?) werd. Mijn broer Mudji heeft eens gezegd dat ik me moest voorbereiden op het ergste wanneer december, met name Kerst, nadert, dus moet ik proberen mezelf bezig te houden. Lukt aardig, maar werkt niet altijd.
In Suriname hangt tegen deze tijd een positief te noemen gekke kerstsfeer en -drukte. De sfeer op kantoor is leuk, iedereen is extra vrolijk, van her en der krijg je uitnodigingen om te dineren (of te vreten?) en vooral kerstpoku is te horen op de radio. Ik zou me tegen zo'n tijd voorbereiden opetentjes, mijn huis versieren, alvsat kleren uitzoeken voor de 25ste, maar ook kerstoptredens in kerkelijk verband.
Voor mij begon Kerst altijd in september, want dan draaide ik kerstcd's af om alvast "in the mood" te komen. Ik heb het hier pas vorig week kunnen doen, want toen kochten we na sparen en wikken en wegen een dvd-player. Dat is toch luxe, zou men denken, maar wat voor zin heeft het nu om te sparen zonder een echte bestemming te hebben en je verdrietig te voelen, omdat je zoo ver weg bent van familie en vrienden en die Surinaamse gezelligheid mist, want daar gaat het tenslotte om. Dusss........sinds de dvd-player er is, wordt regelmatig kerst of Surinaamse poku afgedraaid in huis. Lekker, hoor, want dan sluit ik mijn ogen en waan ik me in Suriname en zie ik de mooie versieringen in de winkels en huizen, ruik ik die lekkere rollade van Slagerij Rossignol of die lekkere schotels van Chi Min of Lucky Twins, maak ik me op voor een optreden of een etentje, hoor ik de "peffertjes" of "gillende meiden", zit ik urenlang in de file en bij het zien van een van Marciano's vrienden die verkeersagent is roep ik luidkeels: "Terryyyy, bedankt hoor!!!", want dan heeft ie me weer aanwijzingen gegeven hoe de files te omzeilen en hoelaat ik de straat op moet.
Ik herinner me nog een van de mooiste momenten met Kerst, toen ik samen met het jeugdkoor van de Kerk in een paar ziekenhuizen heb gezongen. Het gevoel dat je krijgt bij het zien van gezichten van patienten die opvrolijken, is onbeschrijfelijk. Wanneer je anderen blij kan maken en hen het gevoel geeft dat iemend aan ze denkt, heb je meer dan een groot cadeau gegeven. Ik hoop het nog eens te mogen ervaren, ook al is het wanneer ik al stokoud ben.
Mijn lieve partner in crime heeft mij in elk geval dat gevoel gegeven en mij blij gemaakt met die dvd-player, zodat ik mijn kerstcd's kan afspelen en kan mijmeren over Kerst in Suriname.
Vraag me dus niet of ik heimwee heb, want die zal er altijd zijn, zichtbaar of niet, totdat ik weer in Suriname ben. We zijn hier in Indonesie, niet alleen voor Marciano's studie, niet alleen voor de ervaring buiten Suriname, maar ook om herenigd te worden met het land waar we eigenlijk vandaan komen (make peace with our past). Heimwee hoort er dus absoluut bij, maar zoals mijn broers het zouden zeggen "a n'e fur' yu bere" op lang termijn.

Gezegende Kerstdagen en alle heil en zegen toegewenst voor het jaar 2008.

I am home for Christmas, even if it's only in my dreams.

Candi Borobudur

Zoals eerder beloofd, plaats ik foto's van de onvergetelijke trip die ik met mijn nicht Ingrid maakte naar de Borobudur tempel. Jammer genoeg kan ik niet alles plaatsen, dus als jullie meer foto's willen zien, lijkt het me leuk als jullie op vakantie komen bij ons aan de jalan Banteng Baru III no.21 in Yogyakarta, Indonesia. Echt proberen!!!

Candi Mendut kwamen we tegen op weg naar Candi Borobudur. Lees: TJANDI (betekent: tempel)

Ingrid tijdens de breakfast in Hotel Manohara, gelegen aan de voet van de tempel. Je zou bijna kunnen zeggen dat de tempel is gesitueerd in de achtertuin van het hotel.

Miniatuur van de tempel. zo zou hij eruit moeten zien van boven.

Probeerde het bhoeddhabeeld te pakken, maar mijn armen waren te kort, jammer.

Mooi, he! Ze lijken op kerstbellen.

Adembenemend is de tempel. Het was echt de moeite waard!!! Nogmaals bedankt voor de fijne tijd, hoor Ingrid!!!

De pintu masuk (entrance) van de tempel.

Voordat je deze tour onderneemt, moet je eerst goed eten, want je loopt en klimt tot je zestig wordt!

Mooi, no?

De tempel van beneden bekeken.

Een van de bhoeddhabeelden die in zo'n bel moet zitten.

De tempel heeft 4 in- en uitgangen. Deze moet de westelijke zijn, dacht ik, in elk geval waren de trappen vreselijk stijl, dus effe een kleine time-out voor we terugkeerden naar het hotel, want ik was capek banget. Ik had een fijne tijd en ik weet zeker dat jullie nu zitten te watertanden om dit ook "live" te zien. Wel, ik krijg weer die opportunity, want ik ga aanstaande zaterdag met de klas van Marciano mee op de field trip naar Candi Borobudur.

See you around!!!!

In memoriam

Vandaag is het precies 2 jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve vader, ds. Ramin Djamin, en op 15 december 2005 brachten we hem naar zijn laatste rustplaats.
Ik mis hem vreselijk, maar weet dat hij op een betere plek is dan deze wereld waarin we thans leven en geloof ook dat we elkaar spoedig zullen wederzien. Hij zou nu vreselijk trots op me zijn om te weten dat ik, net als hijzelf 36 jaar geleden, nu voor 3 jaar woon in de stad en het land dat altijd een speciale plek had in zijn hart en zijn leven.

Lieve Papa, rust in vrede, sampai bertemu lagi!!!

Places to be and to see

Ben met mijn nicht Ingrid naar Borobudur geweest. Helaas heb ik niet de juiste foto's meegenomen om te plaatsen. Maar geen nood, ik maak het wel goed. Voorlopig zal deze foto die ik bij het hotel heb gemaakt het wel doen. Achter mij moet Candi Borobudur liggen.


Wij zijn met de klas van Marciano naar de kraton van Sri Sultan Hamengku Buwono X geweest. Hier even een pose voordat de wayangopvoering zou beginnen.



Met oom Roy en tante Roos naar Solo en opeens breakfast hebben met Didi Kempot. Soto Ayam om 10 uur 's morgens is niet zo slecht, he!

Even poseren voor Candi Prambanan.

Deze man........is alleen van mij!!!! Hahaha..... hij weet mooi te poseren, mang!

Na een lange, maar adembenemende wandeling waren wij capek banget, dus even rusten bij de fontein.

Till next time!!!

Home

We hebben vaker verzoekjes gehad om een foto te plaatsen van ons stekkie. Hier zijn eindelijk wat indrukken van onze nieuwe woonplek (nou, ja, na 2 maanden voelt het toch niet meer zo nieuw aan).


Achter mij moet onze kunstvijver met watervalletje voorstellen. Helaas is die nog steeds niet in werking, want we moeten nog een pomp, een filter en uiteraard vissen aanschaffen. Alles op zijn tijd!!

Get fed! (or fat?)

Recentelijk kreeg ik een mailtje waarin de afzender mij vroeg of ik nu geen roti lust. Om eerlijk te zijn...... JAWEL!! Ook al hebben wij twee dagen voor ons vertrek nog genoten van een rasechte roti van Roopram's Rotishop, het gemis begint nu toch wel te knagen.

Bij ons afscheid van familie en vrienden werd ons nog gevraagd of we geen massala of lontoe-ai zouden meenemen. Ach, als je vol spanning en enthousiastme zit in verband met je vertrek, denk je niet eens aan alle eetbare dingen die je eventueel zou kunnen meenemen. Nu mogen wij het weten! Die massala die wij kennen thuis in Suriname is hier in geen velden of sawa's te vinden, laatstaan in de winkels. Gelukkig heb ik van de Surinamers hier te lande massala en lontoe-ai kunnen krijgen om het gemis een beetje te verzachten. En het lukt aardig, maar ik moet er wel zuinig op zijn.

Eten is vrij goedkoop in dit land en op de eerdergenoemde items na, is bijna alles hier te vinden. De hamvraag is echter: "Buiten of thuis eten?" En in het eerste geval volgt een tweede daarop: "Wat ga je eten?" Ik denk dat het handig is eerst te praten over "buiten eten" en dat wil ik als volgt omschrijven: "Alle eetbare spul dat op straat en in de kleine en grote eethuizen te vinden/verkrijgen is."

Grote eethuizen zijn legio hier. KFC op bijna elke blok of Mall, MacDonald's, Pizza Hut, Popeye's, maar ook mooie, sjieke en nette restaurants zijn ontelbaar. KFC wordt het meest aangedaan en we schrokken ons een aap toen we voor 't eerst KFC bestelden. Dat was gedurende de vastenmaand, dus moesten we achter gesloten gordijnen eten. In elk geval, wat ons deed schrikken was een portie rijst naast de gefrituurde stukken kip, zo mooi verpakt als een bolletje. Un' no gwent' den san' disi!! En ik weet dat op mijn moeder na, iedereen KFC met patat eet. But you have to adjust, dus.....KFC met rijst maar!! Verder zijn ook tal van kleine eethuizen te vinden, het model dat we kennen als warungs. De populaire zijn de warung Padang. Nee, het is geen warungketen of een goed verlichte warung, maar een warung waar eten volgens de Padang-stijl wordt geserveerd. Lekker eten, man!! En pedes!!! Redelijk betaalbaar, voor Rp. 5000 (koers heden 1:9425) is je maag mooi gevuld, rijst, groente en fruit zijn gratis (fruit niet bij alle warungs). Wat je neemt, bepaalt ook de prijs van je portie. Neem je bijv. alleen rijst, groente en kikil (koepoot), dan heb je wel een portie van Rp.5000. Maar helaas eten wij niet zo, want een klein stukje kip of vis is niet genoeg. Dusse.......je raadt het al. Anyway, gelukkig eten we niet zo vaak in de warung Padang. Het feit dat bijna alles of gebakken is of met kokosmelk is bereid en bovendien de porties klein zijn, maakt dit tot een "once in a while" event. We hebben niet lang terug ook een goeie ontdekt en zijn gister nog eens geweest. Lekker gevarieerd, nl. Warung Steak 'n Shake. Ja, frapant genoeg krijgen de meeste zaken engelse namen, maar de meeste mensen hier verstaan geen woord engels, laatstaan dat ze het kunnen spreken, dus "Steak 'n Shake" wordt door hen "Stik en Shik" uitgesproken. Deze warung is echt eentje naar mijn hart. Redelijke goede service, goede prijs, redelijk hygienisch, alleen.....weer.....kleine porties. We hebben vijf porties moeten bestellen, waarvan anderhalf voor mij bestemd was en de rest voor Marciano, om verzadigd huiswaarts te keren. Yup, maar we waren tevreden, zijn teruggekeerd en komen zeker vaker langs.
En tenslotte......eten op straat. Hoe wil je eten op straat? Overdag zijn de trottoirs leeg en schoon, maar maken 's avonds plaats voor eetgelegenheden. Mensen frutselen snel een tent in mekaar, bekleden het trottoir met metten, plaatsen tafeltjes, dekken de tent af met reclame-spandoeken en voila! Eten maar! En van alles is te vinden. Van seafoodgerechten tot rundergerechten, verschillende soorten soep, verschillende hapjes en ook ontelbare soorten sate's z.a. sate bebek, sate ayam, sate sapi, sate kambing en ook sate kuda. Om even gauw in de juiste volgorde te vertalen zijn het sate van doks, kip, rund, schaap en paard. Oja, het welbekende edeldier wordt geroosterd aan een stokje. Dat zie je mij niet eten, sorry!
En dan hebben we ook nog de straatventers die hun etenswaar aanbieden voor je deur. Nasi goreng, bami goreng, bami godok, pempek en siomay, bakso, thee, jamu en natuurlijk ook sate worden in een karretje langs de huizen aan de man gebracht. Interressant, aantrekkelijk, maar ja, helaas weer durf ik het niet te kopen, want sommige venters doen formaline in de bakso voor een langere houdbaarheid en soms zijn de sate's van de vorige dag en je weet ook niet wat voor water men heeft gebruikt om de thee en de jamu te trekken.

Kortom, wil je geen buikpijn, frequent toiletbezoek, huidproblemen of een grote buik, is het5 raadzamer thuis zelf te koken. Deden we trouwens ook al in Suriname. Maar lust je het toch, moet je wel weten bij wie je je etenswaar koopt. Lekker eten is overal te vinden en buiten eten is goedkoper, maar de consequenties zijn voor jou alleen.
Toen ik vertrok, woog ik 48 kg. en na 9 weken wonen in Indonesie ben ik nog steeds 48 kg. Knap, he? Echt niet!
Eet gezond!!! Murni

Rewind

Even een kleine terugblik.

Op 01 september 2007 zijn wij officieel meneer en mevrouw Dasai geworden. Ik ben op die dag die niet perfecter kon zijn dan het al was door mijn manlief verrast geworden met een optreden van de welbekende Powl Ameerali, de bekende Surinaamse zanger van wie ik altijd gedroomd had dat hij voor me moest zingen op mijn huwelijk. Well, wishes do come true!!

Zo ook deze journey naar en in Indonesie, die eigenlijk een herhaling is van iets dat zich 36 jaar geleden ook voordeed. Mijn vader (wijlen ds. Ramin Djamin) heeft toen ook 3 jaar gestudeerd en gewoond in Yogyakarta. En nu ben ik hier!

In Suriname zou ik per die datum dus Murni Srijani Dasai-Djamin heten. Hier is Murni mijn roepnaam, Srijani mijn officiele naam en Marciano mijn achternaam. Dus post wordt geadresseerd naar Ibu Sriyani Marsyano of Ibu Marsyano.

Wel, op officiele stukken ben en blijf ik Murni S. Djamin of Murni S. Dasai-Djamin.

Don't know 'bout you, but my wishes come true, thanks to my babyboo.

Boodschap doen? (vervolg)

Dus die grote emmer met schep naast het toilet snapte ik even niet, maar ik was allang blij dat ik niet hoefde te hurken gedurende mijn verblijf in het hotel.

Op uitnodiging van marciano's oom zijn wij ons eerste weekend in Indonesie, en wel in Jakarta, bij hem op Raffels Hills Residence gaan doorbrengen. Oom Rudy is een hartelijke man, een smart en well-read person die op een heel joviale manier ons heeft doen vergeten dat we in een vreemd land zijn. Hij heeft op alle mogelijke manieren getracht ons thuis te laten voelen, en ja, hij heeft thuis zelfs ook alleen maar kakus duduk. Hij wist ons te vertellen dat hij de ontwikkeling of de transformatie van de kakus totaal heeft meegemaakt en alle begrip heeft voor mijn verbijsterde reactie op de eerste kennismaking met de kakus jongkok. Hij heeft de kakus gekend toen ie nog naar de rivier moest, twee rotsjes moest uitkiezen om zijn voeten op te plaatsen en zijn doen moest uitlaten. Daarna leerde hij de kakus die wij in Suriname hadden, de plee, kennen, waarna hij de kakus jongkok, die men nu overal tegenkomt in Indonesie, heeft meegemaakt en niet lang daarna een moderne versie daarvan met flusher en tenslotte de western sitting model of kakus duduk. Echter met het verschil dat elke kakus duduk een kleine handdouche naast zich heeft. Hoe en wat, zou men denken!! Vandaar die grote emmer water met schep in het hotel. De bedoeling is dat men zich kan wassen na een boodschap. Daarvoor dient die kleine handdouche dus ook, en alle kranen en emmers in de toiletruimtes zijn ook daarvoor bestemd, naast het spoelgedeelte. Op zich helemaal niet slecht, gelet op het effect dat papiergebruik heeft op het milieu, maar ach, je gaat toch niet met een natte broek rondlopen na een toiletbezoek? Laat mij maar met mijn toiletpapier. Gelukkig sjouw ik overal met tissues.

Het huis waarin wij wonen heeft ook een kakus jongkok en ik vertelde al eerder over mijn ervaring met de kakus jongkok op campus. Ik moest wel wennen aan die van thuis. Ik heb zelfs een haakje van draad laten maken voor toiletpapier, want we konden eerst nergens toiletrolhouders vinden. Gelukkig heb ik nu wel eentje. Het lukte ook nog niet echt na 1 week wonen aan de Jalan Banteng Baru III en ik heb zelfs voorgesteld om een toiletseat te kopen en die erop te plaatsen, zodat we normaal kunnen zitten op de pot. Klinkt niet slecht, vindt Marciano, maar de vraag is, gezien het feit dat 1 op de 1000 huizen voorzien is van een kakus duduk, of we wel een toiletseat zullen vinden en indien wel of het de juiste maat zal hebben.

Ach, we houden jullie wel op de hoogte. Till then, laat geen sporen van verderf achter na je boodschap en sampai bertemu lagi!!

Liefs, Murni (who still can't get used 2 jongkok).

Hai, groetjes uit Jogja!! Dit is de moskee van de Universiteit (Gadjah Mada University). Zo te zien zijn we niks veranderd en zijn we nog steeds dezelfde Marciano en Murni en genieten we van onze honeymoon, die drie jaar lang gaat duren, maar waar we echt zin in hebben. Hihihihi.

Bosi's en Brasa's van Murni.

Boodschap doen?

Het Toilet is een van de aspecten die medebepalend zijn of je je thuis kan voelen. Niet alleen de omgeving, het weer, de gemeenschap enz. hebben daar een dikke vinger in de pap.

Wanneer ik ergens naar toe ga, neem ik niet alleen de ruimte, de omgeving, de sfeer in me op, maar wil ik wel graag een "sneak peak" nemen op toilet.

Toen ik vorig jaar augustus naar de Antillen ging voor familiebezoek, heb ik het toilet van het SLM-toestel bezocht en die ervaring is me bijgebleven. wanneer ik op reis ga, neem ik aan dat ik geen "schoonmaakster-op-stap" ben. Helaas, moest ik het wel zijn in dit geval, want ik was niet van plan om te gaan zweven of mijn grote achterste op een vieze bril te planten, nee, echt niet. Dus heb ik het toilet eerst moeten schoonmaken, waarna ik a lot of tissues heb gebruikt om de bril te bekleden, alvorens ik mijn bil daarop plantte om mijn plas, die ik al langer dan 2-3 uren heb ingehouden eindelijk uit te pompen. En dan weet je het voor de volgende keerals je naar toilet gaat in een SLM-toestel: eerst alle moed verzamelen, diep inademen, eventueel adem inhouden, in snelle pas lopen naar het toilet, eventueel andermans troep eerst opruimen en dan je behoefte doen, waarna je de ruimte weer schoon en netjes achterlaat.

Ik was voorbereid op de vlucht van Suriname naar Amsterdam, dus heb ik getracht mijn toiletbezoek tot 2 keer te minimaliseren op deze lange reis van 8 uren. Het is me aardig gelukt, want een toiletbezoek in een toestel van de SLM is echt niet een ervaring om naar huis te schrijven. Sranangman lob' piesje!!! Dus je staat eerst wel zo'n mooie 5-10 minuten voor de deuren van de toiletruimte voor je aan de beurt bent. En wanneer je tijd eindelijk is aangebroken, moet je eerst andermans troep opruimen. Foei, toch!!!!

Het toilet in het toilet van Cathay Pacific was andersss. Niet dat het een andere pot ofzo betrof (als je mijn vorig bericht hebt gelezen, zal je snappen waarom), nee, maar duidelijke richtlijnen hoe je moet gebruiken en wat ze van je verwachten wanneer je het achterlaat. Wanneer je de ruimte binnentreedt, zie je alles netjes gesorteerd en geregeld. Papier om de toiletbril te bekleden, toiletpapier, papier voor je handen, cup, handsoap en handlotion, duidelijke aanwijzingen waar je je troep kan dumpen en een sign waarop staat dat je de ruimte netjes en schoon moet achterlaten voor de volgende gebruiker. De flightattendants controleren de ruimtes ook constant op bevoorrading, en als het even kan of lukt, wordt de vuilnisbak ook even geledigd, waarna ze met een smile van oor tot oor je weer komen verwennen met wijn en sap en allerlei snacks z.a. wafels. pinda's, koekjes, enz. De service is zo baldadig goed dat je het gevoel krijgt dat je royalty bent. Dus bezocht ik het toilet ook royaal op om mijn blaas te ledigen.

Op de airport in Hong Kong wilde ik bijna blijven op toilet. Ultramodern, desinfectant om de bril te reinigen, superschoon, aparte tonnen voor respectievelijk maandverband/tampons en toiletpapier, automatische flusher en hila hila genoeg toiletpapier. Nee, echt iets anders dan die vieze pot die ik heb gezien bij de Chinees in Coronie.

In het hotel in Jakarta (waar nieuwe studenten worden ondergebracht) heb ik 2 soorten toiletten gezien. De kakus jongkok en de kakus duduk. Ik maakte voor het eerst kennis met de kakus jongkok, omdat ik dringend moest plassen en we nog geen kamer toegewezen hadden gekregen. Dus vroeg ik beleefd aan de beheerder: "Dimana kamar kecil?", waarna ze me achter het gebouw bracht en beleefd wees "Silahkan, mbak!" Ik zag een verhoogde vloer met een toiletpot ingemetseld, daarnaast een gigantische emmer met schep. Nergens toiletpapier!!! Hoe te beginnen? Ik moest wel dringend, dus zakte ik mijn jeansbroek, nam positie en viel bijna in de pot. Ik vroeg me af hoe dit aan Marciano over te briefen, want ik wist dat die me zou uitlachen, dus hield ik de lippen maar stijf op mekaar. Ik zou het wel een andere keer vertellen, dacht ik bij mezelf. Toen we eindelijk onze kamersleutel kregen, was het eerste dat ik wilde zien, ja, je raadt het al, het toilet. Hehe, niet zo slecht dus, een kakus duduk, the western sitting-model! Maar met een grote emmer met water en schep naast.

Keep you posted, maar for the time-being kan je dit alvast lezen.

XXX-Murni

Groetjes

Warme groetjes uit Jogja!!! By the way, deze foto is niet in Jogja gemaakt hoor, maar in Bonaire waar ik vorig jaar voor tien dagen een beetje vakantie mocht vieren. Liefs, Murni

Indonesia deel 2

Uiteindelijk kon hij het klaarspelen dat we met hem naar het hotel waar we ondergebracht zouden worden, konden rijden, waarna hij terugging naar kantoor en tegen 19.30u. zijn chauffeur stuurde om ons op te halen, zodat we het weekend bij hem konden doorbrengen. En wat hadden we een fijne tijd bij oom Rudy en familie. We zijn het weekend continu op stap geweest, van mall naar mall gestruind, ondanks we jetlag hadden en eigenlijk niet echt wisten waar we ons bevonden en ik vooral moest aan het hectische verkeer in Jakarta. Jakarta is inderdaad een wereldstad met een bevolking van ong. 10 miljoen zielen, met gigantische wolkenkrabbers, malls die wel 20 keer groter zijn dan de Maretraite Mall met 10 verdiepingen nog wel, snelwegen waar je tol voor moet betalen, maar geen files tegenkom, behalve op de normale wegen dan. En ondanks de grote bevolkingsdichtheid en de beperkte beschikbare ruimte die ze nog over hebben om huizen en of gebouwen te plaatsen, is er genoeg parkeergelegenheid.

Toch redelijk goed georganiseerd en bijna overal security-check. Of de auto's gecheckt moeten worden of de mensen, security is everywhere. Trouwens, dat moet wel, vooral na de terroristische aanslagen die hier en daar worden gepleegd in Indonesie. Daarentegen zie je langs de snelwegen tal van sloppenwijken en werklozen en op de normale wegen miljoenen bromfietsen (of motorfietsen, want ze zijn allemaal boven de 125cc) en bijna alle bestuurders van die motorrijtuigen dragen of een zakdoek of een stofmasker voor hun neus en mond. Zo vervuild is de lucht!!! Om maar niet te spreken van de vrouwen die met kleintjes tussen de 2 en 6 jaar bedelen bij het stoplicht of de tieners die met hun zakdoekje je brom voor je vegen tegen betaling.

Op maandag konden we eindelijk naar Yogyakarta vertrekken. Daarvoor moesten we (intussen waren we op zondagavond door oom Rudy & familie teruggebracht naar het hotel) eerst met ons allen naar het ministerie van Onderwijs. Ons allen, ja, want gedurende onze afwezigheid in het weekend zijn een aantal studenten gearriveerd in Jakarta en zijn die ook ondergebracht geworden in het hotel. Ze zijn afkomstig uit o.a. de Fillipijnen, Yemen, Fiji, Sudan, Senegal, Madagascar, Cambodja en Laos en zouden in verschillende plaatsen studeren z.a. Yogyakarta, Solo, Bogor, Bandung en Surabaya. Marciano is de enige uit Suriname en tevens de enige uit die groep die zijn eega heeft meegesjouwd naar Indonesie. Wij Surinamers mogen toch trots zijn op onze mondigheid. Hoeveel van die studenten die hun Masters degree zijn komen doen in Indonesie kunnen slechts een mondje of helemaal geen Engels spreken! Terwijl in Suriname zelfs analfabeten zich een beetje kunnen behelpen met broko-broko Engels.

Van het ministerie werden we gebracht naar de luchthaven vanwaar we naar Yogyakarta mochten vertrekken. De ontvangst in Jogja was beter dan in Jakarta, voor ons Surinamers was het gewoon superrrrr!! De studenten werden opgewacht door een vriendelijke heer, Jimmy, blijkt een medewerker van de Gadjah Mada Universiteit te zijn, terwijl wij hartelijk werden ontvangen door de senior studenten Nasier en Rahmat. Wat voelde het goed aan om na bijna een week weer Surinamers te zien die bovendien veel Sranang tot elkaar praten. Nadat zij ons hebben gebracht naar Campus waar we in een huis ondergebracht zouden worden en Jimmy de studenten had toegesproken en afspraken zijn gemaakt voor de volgende dag, mochten de koffers naar de kamers gebracht worden. Aangezien wij een echtpaar zijn, kregen wij een aparte kamer toegewezen, die we met veel muskieten hebben moeten delen. Echter was de bad- en toiletruimte apart in een hoek van het gebouw. En wat voor een bad- en toiletruimte was dat?
Eentje die in geen 50 jaar was schoongemaakt, waarvan de vloer al roestig en poreus is, met een grote wastrog gevuld met water en een in de vloer gemetselde toiletpot, die ook nog kalkaanslag vertoonde. Het huilen stond me nader dan het lachen! Toen wilde ik wel naar huis, gelijk terug naar Suriname. De eerste keer dat ik in bad moest, heb ik bijna moeten kotsen. That bathroom was the worst nightmare ever!!

Gelukkig hebben de twee Surinaamse studenten die dinsdag al een huis in hun buurt gevonden voor ons. We zijn het gelijk die middag gaan bezichtigen. Blijkt eentje te zijn op een heuvel dichter naar het noorden toe, richting de Merapi vulkaan, met 2 slaapkamers, ruime keuken en zitruimte, rustige buurt, beveiligd, met garage, kunstvijver en waterval, alleen zijn bad en toilet gescheiden, waarbij het toilet buiten is. In Indonesie zijn de mensen geen westerse toiletten, "the sitting model" of "kakus duduk", gewend en hebben de meeste huizen en gebouwen het gemoderniseerde traditionele model, "the squatting model" of "kakus jongkok".

MEET MY FIRST CULTURE SHOCK!! Voor ik uit Suriname vertrok, werd ik al min of meer voorbereid, o.a. door mijn oom en een vriend, die een poos in Jogja heeft gewoond, op de moderne plee. Het blijkt het bovenste gedeelte te zijn van de westerse toiletpot dat is ingemetseld in een verhoogde vloer, dat geen flusher heeft, maar een kraan in dezelfde ruimte en een emmer om je troep door te spoelen. Oja, nergens, behalve in hotels en malls, een spoor van toiletpapier, dus als het even kan, mag je je onderstel ook gelijk wassen. Ons huis heeft dus ook zo eentje en aangezien we echt, echt wegwilden van het huis op campus en ons huis toch aangenamer aanvoelde, hebben we het meteen genomen. Voor mijn part verhuisden we diezelfde avond nog naar het huis, maar dan zonder huisraad en die moesten we wel eerst aanschaffen. Dus effe volhouden en doorbijten, nog eens in die enge bad- en toiletruimte gaan, nog even in die muffe kamer vol muskieten slapen en op woensdag werden we door Rahmat naar Progo (de Indonesische Kirpalani, where you buy better and cheaper) gebracht waar we ineens bijna alle huisraad hebben gekocht, en zijn wie die avond verhuisd. Toen voelde ik me goed en was ik meteen de gelukkigste vrouw op aarde. We hadden onze privacy, onze eigen stekkie, konden eindelijk zelf koken en goed eten, want we kochten al die tijd eten buiten. Op vrijdag had Marciano zijn 1ste collegedag, dus was ik alleen thuis, maar ik heb mijn dag wel aardig weten te vullen door huisvrouw, en wel een goede, te zijn.

Inmiddels zijn twee weken al verstreken en hebben we het best naar onze zin hier in dit huis in Jogja in Indonesie. Intussen hebben we ook al een bromfiets, ja, die motorfiets van 125cc, en zijn we al zo een beetje uitgeweest. Daarvoor had Marciano een fiets van Nasier ter leen gekregen, zodat hij naar campus kon gaan. Wel, bijna niemand hier fietst en nu snappen we waarom. Om naar campus te fietsen, kostte het Marciano slechts 15 minuten om (zonder te trappen nog wel) te rollem, maar wanneer hij 's middags terugkeerde naar huis, duurde het wel een mooie 45 minuten voor hij thuis was. De afstand tussen ons huis en de Gadjah Mada Universiteit is ong. 5 km. Deze universiteit is een van de prestigieuze universiteiten in Indonesie en is zelfs op de wereldranglijst redelijk hoog gemarkeerd, dus ben ik toch blij dat Marciano in goede handen is. Hij moet zich nu waarmaken. En ik ben er voor hem om hem daarbij te assisteren.
Sampai bertemu lagi!!

Jullie enige Murni.

Yogyakarta, 30 September 2007 deel 1

 Yogyakarta, 30 september 2007.

Familie & vrienden, lieve mensen,
Eindelijk een heus teken van leven sinds we al exact 16 dagen in Indonesie zijn. Officieel zijn wij op 12 september vertrokken, maar zijn pas 14 september gearriveerd in het land van bestemming, trouwens ook het land van herkomst van onze voorouders.
Allereerst onze hartgrondige dank voor alle ondersteuning, liefde, bemoedigingen die we hebben mogen ervaren voor, op en na ons huwelijk en vertrek. Gelukkig dat we thans toegang hebben tot het net, zodat ik me mentaal niet ver weg hoef te voelen van alles en iedereen die we zooo lang niet zullen zien.

Voor we vertrokken zijn we nog even afscheid gaan nemen van alles en iedereen die ons dierbaar is. Begrijpelijk dus, dat het een beetje emotioneel aan toe ging. Ik stapte voor de laatste keer in mijn eigen blauwe badkamer van mijn eigen blauw huis aan de Pierpontweg 101D, stond voor de laatste keer bij het keukenraam, lag voor de laatste nog even op het bed en kon natuurlijk mijn tranen niet bedwingen. We gaan voor 'n niet zo gek lange tijd weg, slechts 3 jaar zal het duren en toch voelde het zwaar aan, omdat we weten dat we heel ver van familie en vrienden zullen wonen en een bliksembezoek uiteraard uit den boze is.

En toch durven wij dit aan, omdat we weten dat we niet moeten terugdeinzen voor verandering, maar het juist als een uitdaging moeten zien, die heel veel zal beteken voor ons, misschien niet nu te merken, maar zeker wel later.
Dus stonden we op woensdag 12 september om 16.00u. al op de Luchthaven te Zanderij om in te checken. Natuurlijk was de vlucht (zoals gebruikelijk begint te worden in Suriname) vertraagd, aanvankelijk zouden we om 19.00u. uit Suriname vertrekken, maar het toestel vertrok pas om 22.00u. en ook niet eens op tijd zelfs. Toen het toestel begon te taxien en zich gereed maakte om op te stijgen kon men tussen het gebler en gehuil van alle baby's en peuters het gejank horen van een 30-jarige vrouw, die terugdacht aan het emotionele afscheid van de familie en Suriname langzaamaan kleiner zag worden vanuit het raam.

Gelukkig is Marciano niet zonder mij vertrokken, want het verdriet zou dan veel erger zijn. We waren bang dat we onze aansluiting naar Hongkong zouden missen, wat ook bijna gebeurde. Op schiphol aangekomen bij de G-8 om 12.20u. (ned.tijd), maakte Marciano bij het zien van een toestel van Cathay Pacific bij de G-6 nog een grapje dat het zeker ons toestel moest zijn waarmee we om 14.00u. naar Hong Kong moesten vliegen. En wanneer we het toestel van de SLM wilden verlaten, duurde het wel zeker een 30min voor het mogelijk was, wist ik nu veel wat zich afspeelde daarbuiten, ik wilde eruit, want ik moest me volgende vlucht niet missen. Anyway, we zijn de slurf uitgerend, moesten nog in de rij staan om onze papieren ta laten checken, maar we hadden geen flauw idee waar we moesten voor de volgende incheck. Na gevraagd te hebben aan een vreselijk vriendelijke meneer, zijn we uiteindelijk volgens zijn aanwijzing op zoek gegaan naar de incheckbalie van Cathay Pacific. Gelukkig zagen we een scherm met vluchtschema's en konden we aflezen waar we moesten en ja hoor, we moesten naar de G-6, maar die waren we al gepasseerd en we hadden nog maar 15min voor boarding time!!! Dus terugrennen naar de G-6!! Voor de rest verliep alles vlot. De service van Cathay Pacific is zeker om een super "U" tegen te zeggen. SLM kan veel van ze leren en al die bejaarde stewardessen bedanken. Je wordt als royalty behandeld, moet toch wel op een ellenlange vlucht van 11u en 20 min. Alleen werd Marciano een beetje ziek toen we over Rusland en Siberie vlogen. IJSKOUD was het in het toestel en ik ben wel zeker 20 keer naar toilet geweest. De luchthaven in Hong Kong is ook ontzettend mooi en modern met escalators hier en daar, gewoon om misselijk van te worden. Maar we hadden genoeg tijd om ons op te frissen en schone kleren aan te doen, want ik wist zeker dat we een kilometer begonnen te stinken, intussen was het al vrijdagochtend 14 september.

Op de vlucht naar Jakarta heb ik, eindelijk na meer dan 20 slapeloze uren te hebben gehad, kunnen slapen. In Jakarta aangekomen, begon de circus!!!! Bij de uitgang zouden we opgewacht worden door iemand van de overheid, maar we zagen niemand, behalve mannen, de zgn. "middle-men" of tussenpersonen die hun diensten (tegen absurd exhorbitante forse betaling uiteraard) aanbieden. En ze weten gelijk wie local is of niet. Gelukkig waren we voorbereid op deze figuren, dankzij onze informanten bij we onze huiswerk hebben gedaan voor we vertrokken. Dus bedankten we hen vriendelijk, maar ze bleven zich opdringen en ons achtervolgen, zelfs toen marciano een telephone booth inging om te telefoneren met zijn oom, kwam een van ze helemaal in die ruimte om mee te luisteren en eventueel mee te praten. je reinste brutaliteit ooit!!!! Gelukkig was de oom er wel en toen pas kon ik me veilig voelen, daarvoor was dat niet het geval.

En wanneer oom Rudy ons wil meenemen, verschijnt degene die ons moest ophalen. Lastig is het als je de taal nog niet goed kent, maar gelukkig kon oom Rudy wel voor ons uitleggen wat de bedoeling was van zijn aanwezigheid. Tot zover het eerste deel van mijn verhaal. Keep in touch for the following part.
Liefs, Murni.