Marciano en ik werden in de gelegenheid gesteld om oom Erwin op logee te hebben van 29 januari tot en met 4 februari. Twee weken daarvoor was hij al op bezoek geweest toen hij op weg was naar Solo, maar helaas konden wij niet mee die dag.
Voor ons geen probleem, wij hadden oom Erwin toen uitgenodigd om bij ons te komen logeren en hadden gepland om dan samen met hem naar Solo te gaan om Mba yut Ngatinah een bezoek te brengen.
Het was 31 januari 2008 en het beloofde een mooie zonnige dag te worden. We waren die dag extra vroeg op met de bedoeling vroeg te ontbijten, omdat de chauffeur waarmee we hadden afgesproken ons tegen 8.00u. zou afhalen. We maakten ons klaar en nadat de chauffeur ons had opgepikt (weliswaar een half uurtje later, maar 't geeft niet) en we een vriendin met haar twee peuters hadden afgehaald, mocht de reis naar Solo beginnen, Voor die dag hadden we gepland om naar de welbekende Pasar Klewer te gaan, een halve dag door te brengen bij mba yut Ngatinah om op weg terug naar Yogyakarta Candi Prambanan of Candi Ratu Boko aan te doen.
Dagen voor ons vertrek probeerde ik me in te beelden hoe de ontmoeteing zou zijn met een familie die ons eigen is, maar die we nooit van dichtbij hadden gekend. Ik zat vol gemengde gevoelens: bang voor de emoties die los zouden zouden breken bij zo'n ontmoeting, maar ik zat ook vol spanning slechts om het feit dat ik een familie zou ontmoeten die mijn vader 37 jaar geleden had gevonden en mijn vader van dichtbij had gekend. Ik wist echt niet wat mij te wachten stond. Gelukkig had oom Erwin de opname die hij 2 weken eerder had gemaakt in Solo bij zich en mochten we een dag voor onze reis de film bekijken, dus was ik als het ware een beetje voorbereid.
Nadat we ongeveer anderhalf uur hadden gereden van Yogyakarta naar Solo en bijna twee uren hadden gewandeld in Pasa Klewer en lekker hadden gelunchd, konden we eindelijk onze reis vervolgen en het bezoek brengen aan de familie in Boyolali. Voor onze chauffeur, die by the way Anton heet en naast Indonesisch en Javaans (zowel Alus als Ngoko) ook Engels en Nederlands kan praten, was het helemaal niet moeilijk om Boyolali te vinden, maar de weg naar Bantulan 58, Jembungan, Banyudono was wel een raadsel voor hem. Na enkele mensen te hebben gevraagd waar het huis zou moeten zijn en uiteraard na enkele keren verkeerd te hebben gereden, kwamen we eindelijk in de buurt waar ze zouden moeten wonen. Vrij rustige buurt, zoals in elke Indonesische woonwijk waren de huizen dicht naast elkaar gebouwd en waren de straten smal en de bochten scherp. Toen we dichterbij kwamen, was de spanning te voelen. Uiteindelijk herkende ik het huis dat ik eerder op de film had gezien. Een groot huis, met een hoge vloer, dus het zou nooit onder kunnen lopen, maar dat helaas een fikse opknapbeurt (of schoonmaakbeurt) nodig heeft. De schoonzoon van mba Ngatinah was er en mba Ngatinah zelf was op het terras. Nadat ik de schoonzoon had begroet, riep hij een van zijn kleinkinderen om zijn vrouw, mba Ngatinah's dochter, te gaan halen, want die was niet thuis, waarschijnlijk zou ze in de sawa of kebun zijn.
En eindelijk, eindelijk kon ik mba Ngatinah begroeten en ja, het onvermijdelijke gebeurde. Het was een heel emotionele ontmoeting, des te meer zij zich nog kon herinneren dat mijn vader vaker kwam logeren.
Mba Ngatinah is al oud, heel oud, maar nog fief, alleen loopt ze intussen met een stok. Ze weet niet hoe oud ze moet zijn en is naar mijn mening al aan het dementeren, want ze sprak ook een beetje verward. Wat ze constant herhaalde was dat mijn vader haar vaker kwam opzoeken en mbae altijd ging "kelon", dat haar eigen vader drie keer gertrouwd is geweest en ze onaardige stiefmoeders heeft gekend, waarvan een rijst in haar gezicht smeet wanneer ze om eten vroeg en de andere een buurvrouw was die haar regelmatig "dikebiyuri banyu". Volgens haar is opa Mudji Wardiyo (want zo noemt ze haar broer constant) uit schaamte weggelopen van huis. Ze weet ook nog dat mba Wagijo haar eens is komen opzoeken.
De dochter van Mba Ngatinah is nog niet zo oud, ongeveer 65 jaar, maar ze ziet er wel ouder uit. Volgens haar verhaal heeft ze zeven kinderen, waarvan de enige twee dochters, tevens de oudste en jongste kinderen al heen zijn gegaan en de vijf zonen zijn over gebleven. De oudste zoon woont in Lampung, Sumatra, drie zonen wonen nog thuis en eentje heeft heel mooi gebouwd aan de overkant. Van de drie zonen die nog thuis wonen, waren twee thuis, o.a. Djumadi, die eens had geschreven en de jongste, die een Down Syndrome Patient is. Als oom Erwin niet had rondgelopen op het terras zou hij die jongen nooit hebben ontdekt. hij wordt namelijk opgesloten uit angst dat ie weg zou lopen en de buren gaat lastig vallen, maar ook omdat mba Ngatinah bang is voor hem, want hij slaat haar. Triest om te zien, maar hoe kan het ook anders? Ze weten niet beter hoe om te gaan met zo'n persoon en voor zover ik weet is er in dit land geen begeleiding of speciale school voor zulke patienten zoals we die kennen in Nederland en Suriname.
Het is een arme familie, maar de zonen, op die ene na, zijn geschoold en hebben een goeie baan. Het huis is oud en verwaarloosd, maar het allerbelangrijkste om te weten is dat het dak niet lekt. Ze hebben niet veel foto's, niet eens hun eigen familiefoto's, maar ze hebben wel alle foto's van de familie in Suriname bewaard. Een van ze, die van opa Min en gezin, hangt op de muur en een is in de wandmeubel, nl. die van mijn vader en gezin en verder was er een album met foto's van familie uit Suriname. We zijn tot ongeveer 16.15u. gebleven in Boyolali en zijn de tempels niet meer gaan bezoeken vanwege het late uur en de regen.
We hebben een leuke tijd gehad bij hen en hopen dat jullie ooit in de gelegenheid worden gesteld om hetzelfde te ervaren. Wees niet bang dat ze jullie niet zullen verstaan, ze praten alleen Javaans en alleen de kinderen en kleinkinderen zijn zowel het Javaans als het Indonesisch machtig.
De wetenschap alleen dat onze stamvader, Mba yut Wagijo, uit Solo komt, geeft bij het gaan naar en arriveren in Solo het gevoel dat je thuis bent gekomen.
Wacht niet te lang, stel niet meer uit, spaar zo hard als het kan en sluit vrede met het verleden.
Ayo ke Solo!!!
Veel liefs van Murni en Marciano
