I'll be home for Christmas

November.....december.....en dan januari 2008. Na 3 maanden het leven in Yogyakarta te hebben geproefd en de laatste dagen van het jaar 2007 worden afgeteld, begin ik me eindelijk te realiseren dat ik niet op een lange vakantie ben in Indonesie, maar voor langere periode deze plek mijn "home" zal moeten noemen.
Het gevoel begon al na 11 november 2007 toen de Vereniging van Nakomelingen van Wagijo en Semen, de familie waar ik mijn oorsprong heb van vaders zijde, zijn jaarlijkse family-day had. In Indonesie is het een normaal verschijnsel om op regelmatige basis als familie bij elkaar te komen, los van feestjes en beri's en wordt zo'n bijeenkomst "Arisan keluarga" genoemd. En uiteraard, wanneer je merkt dat ze ergens "Arisan Keluarga" hebben, begint het een beetje te kriebelen in je buik en denk je aan je familie en vrienden in Suriname. Ja, ik heb het over heimwee. Ik mis mijn familie en vrienden in Suriname!!!!!!!!
Het gevoel werd erger toen niet lang daarna mijn zusje Melati jarig werd, in Suriname srefidensi werd gevierd en mijn moeder ook een jaartje ouder (of jonger?) werd. Mijn broer Mudji heeft eens gezegd dat ik me moest voorbereiden op het ergste wanneer december, met name Kerst, nadert, dus moet ik proberen mezelf bezig te houden. Lukt aardig, maar werkt niet altijd.
In Suriname hangt tegen deze tijd een positief te noemen gekke kerstsfeer en -drukte. De sfeer op kantoor is leuk, iedereen is extra vrolijk, van her en der krijg je uitnodigingen om te dineren (of te vreten?) en vooral kerstpoku is te horen op de radio. Ik zou me tegen zo'n tijd voorbereiden opetentjes, mijn huis versieren, alvsat kleren uitzoeken voor de 25ste, maar ook kerstoptredens in kerkelijk verband.
Voor mij begon Kerst altijd in september, want dan draaide ik kerstcd's af om alvast "in the mood" te komen. Ik heb het hier pas vorig week kunnen doen, want toen kochten we na sparen en wikken en wegen een dvd-player. Dat is toch luxe, zou men denken, maar wat voor zin heeft het nu om te sparen zonder een echte bestemming te hebben en je verdrietig te voelen, omdat je zoo ver weg bent van familie en vrienden en die Surinaamse gezelligheid mist, want daar gaat het tenslotte om. Dusss........sinds de dvd-player er is, wordt regelmatig kerst of Surinaamse poku afgedraaid in huis. Lekker, hoor, want dan sluit ik mijn ogen en waan ik me in Suriname en zie ik de mooie versieringen in de winkels en huizen, ruik ik die lekkere rollade van Slagerij Rossignol of die lekkere schotels van Chi Min of Lucky Twins, maak ik me op voor een optreden of een etentje, hoor ik de "peffertjes" of "gillende meiden", zit ik urenlang in de file en bij het zien van een van Marciano's vrienden die verkeersagent is roep ik luidkeels: "Terryyyy, bedankt hoor!!!", want dan heeft ie me weer aanwijzingen gegeven hoe de files te omzeilen en hoelaat ik de straat op moet.
Ik herinner me nog een van de mooiste momenten met Kerst, toen ik samen met het jeugdkoor van de Kerk in een paar ziekenhuizen heb gezongen. Het gevoel dat je krijgt bij het zien van gezichten van patienten die opvrolijken, is onbeschrijfelijk. Wanneer je anderen blij kan maken en hen het gevoel geeft dat iemend aan ze denkt, heb je meer dan een groot cadeau gegeven. Ik hoop het nog eens te mogen ervaren, ook al is het wanneer ik al stokoud ben.
Mijn lieve partner in crime heeft mij in elk geval dat gevoel gegeven en mij blij gemaakt met die dvd-player, zodat ik mijn kerstcd's kan afspelen en kan mijmeren over Kerst in Suriname.
Vraag me dus niet of ik heimwee heb, want die zal er altijd zijn, zichtbaar of niet, totdat ik weer in Suriname ben. We zijn hier in Indonesie, niet alleen voor Marciano's studie, niet alleen voor de ervaring buiten Suriname, maar ook om herenigd te worden met het land waar we eigenlijk vandaan komen (make peace with our past). Heimwee hoort er dus absoluut bij, maar zoals mijn broers het zouden zeggen "a n'e fur' yu bere" op lang termijn.

Gezegende Kerstdagen en alle heil en zegen toegewenst voor het jaar 2008.

I am home for Christmas, even if it's only in my dreams.

Candi Borobudur

Zoals eerder beloofd, plaats ik foto's van de onvergetelijke trip die ik met mijn nicht Ingrid maakte naar de Borobudur tempel. Jammer genoeg kan ik niet alles plaatsen, dus als jullie meer foto's willen zien, lijkt het me leuk als jullie op vakantie komen bij ons aan de jalan Banteng Baru III no.21 in Yogyakarta, Indonesia. Echt proberen!!!

Candi Mendut kwamen we tegen op weg naar Candi Borobudur. Lees: TJANDI (betekent: tempel)

Ingrid tijdens de breakfast in Hotel Manohara, gelegen aan de voet van de tempel. Je zou bijna kunnen zeggen dat de tempel is gesitueerd in de achtertuin van het hotel.

Miniatuur van de tempel. zo zou hij eruit moeten zien van boven.

Probeerde het bhoeddhabeeld te pakken, maar mijn armen waren te kort, jammer.

Mooi, he! Ze lijken op kerstbellen.

Adembenemend is de tempel. Het was echt de moeite waard!!! Nogmaals bedankt voor de fijne tijd, hoor Ingrid!!!

De pintu masuk (entrance) van de tempel.

Voordat je deze tour onderneemt, moet je eerst goed eten, want je loopt en klimt tot je zestig wordt!

Mooi, no?

De tempel van beneden bekeken.

Een van de bhoeddhabeelden die in zo'n bel moet zitten.

De tempel heeft 4 in- en uitgangen. Deze moet de westelijke zijn, dacht ik, in elk geval waren de trappen vreselijk stijl, dus effe een kleine time-out voor we terugkeerden naar het hotel, want ik was capek banget. Ik had een fijne tijd en ik weet zeker dat jullie nu zitten te watertanden om dit ook "live" te zien. Wel, ik krijg weer die opportunity, want ik ga aanstaande zaterdag met de klas van Marciano mee op de field trip naar Candi Borobudur.

See you around!!!!

In memoriam

Vandaag is het precies 2 jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve vader, ds. Ramin Djamin, en op 15 december 2005 brachten we hem naar zijn laatste rustplaats.
Ik mis hem vreselijk, maar weet dat hij op een betere plek is dan deze wereld waarin we thans leven en geloof ook dat we elkaar spoedig zullen wederzien. Hij zou nu vreselijk trots op me zijn om te weten dat ik, net als hijzelf 36 jaar geleden, nu voor 3 jaar woon in de stad en het land dat altijd een speciale plek had in zijn hart en zijn leven.

Lieve Papa, rust in vrede, sampai bertemu lagi!!!