Places to be and to see

Ben met mijn nicht Ingrid naar Borobudur geweest. Helaas heb ik niet de juiste foto's meegenomen om te plaatsen. Maar geen nood, ik maak het wel goed. Voorlopig zal deze foto die ik bij het hotel heb gemaakt het wel doen. Achter mij moet Candi Borobudur liggen.


Wij zijn met de klas van Marciano naar de kraton van Sri Sultan Hamengku Buwono X geweest. Hier even een pose voordat de wayangopvoering zou beginnen.



Met oom Roy en tante Roos naar Solo en opeens breakfast hebben met Didi Kempot. Soto Ayam om 10 uur 's morgens is niet zo slecht, he!

Even poseren voor Candi Prambanan.

Deze man........is alleen van mij!!!! Hahaha..... hij weet mooi te poseren, mang!

Na een lange, maar adembenemende wandeling waren wij capek banget, dus even rusten bij de fontein.

Till next time!!!

Home

We hebben vaker verzoekjes gehad om een foto te plaatsen van ons stekkie. Hier zijn eindelijk wat indrukken van onze nieuwe woonplek (nou, ja, na 2 maanden voelt het toch niet meer zo nieuw aan).


Achter mij moet onze kunstvijver met watervalletje voorstellen. Helaas is die nog steeds niet in werking, want we moeten nog een pomp, een filter en uiteraard vissen aanschaffen. Alles op zijn tijd!!

Get fed! (or fat?)

Recentelijk kreeg ik een mailtje waarin de afzender mij vroeg of ik nu geen roti lust. Om eerlijk te zijn...... JAWEL!! Ook al hebben wij twee dagen voor ons vertrek nog genoten van een rasechte roti van Roopram's Rotishop, het gemis begint nu toch wel te knagen.

Bij ons afscheid van familie en vrienden werd ons nog gevraagd of we geen massala of lontoe-ai zouden meenemen. Ach, als je vol spanning en enthousiastme zit in verband met je vertrek, denk je niet eens aan alle eetbare dingen die je eventueel zou kunnen meenemen. Nu mogen wij het weten! Die massala die wij kennen thuis in Suriname is hier in geen velden of sawa's te vinden, laatstaan in de winkels. Gelukkig heb ik van de Surinamers hier te lande massala en lontoe-ai kunnen krijgen om het gemis een beetje te verzachten. En het lukt aardig, maar ik moet er wel zuinig op zijn.

Eten is vrij goedkoop in dit land en op de eerdergenoemde items na, is bijna alles hier te vinden. De hamvraag is echter: "Buiten of thuis eten?" En in het eerste geval volgt een tweede daarop: "Wat ga je eten?" Ik denk dat het handig is eerst te praten over "buiten eten" en dat wil ik als volgt omschrijven: "Alle eetbare spul dat op straat en in de kleine en grote eethuizen te vinden/verkrijgen is."

Grote eethuizen zijn legio hier. KFC op bijna elke blok of Mall, MacDonald's, Pizza Hut, Popeye's, maar ook mooie, sjieke en nette restaurants zijn ontelbaar. KFC wordt het meest aangedaan en we schrokken ons een aap toen we voor 't eerst KFC bestelden. Dat was gedurende de vastenmaand, dus moesten we achter gesloten gordijnen eten. In elk geval, wat ons deed schrikken was een portie rijst naast de gefrituurde stukken kip, zo mooi verpakt als een bolletje. Un' no gwent' den san' disi!! En ik weet dat op mijn moeder na, iedereen KFC met patat eet. But you have to adjust, dus.....KFC met rijst maar!! Verder zijn ook tal van kleine eethuizen te vinden, het model dat we kennen als warungs. De populaire zijn de warung Padang. Nee, het is geen warungketen of een goed verlichte warung, maar een warung waar eten volgens de Padang-stijl wordt geserveerd. Lekker eten, man!! En pedes!!! Redelijk betaalbaar, voor Rp. 5000 (koers heden 1:9425) is je maag mooi gevuld, rijst, groente en fruit zijn gratis (fruit niet bij alle warungs). Wat je neemt, bepaalt ook de prijs van je portie. Neem je bijv. alleen rijst, groente en kikil (koepoot), dan heb je wel een portie van Rp.5000. Maar helaas eten wij niet zo, want een klein stukje kip of vis is niet genoeg. Dusse.......je raadt het al. Anyway, gelukkig eten we niet zo vaak in de warung Padang. Het feit dat bijna alles of gebakken is of met kokosmelk is bereid en bovendien de porties klein zijn, maakt dit tot een "once in a while" event. We hebben niet lang terug ook een goeie ontdekt en zijn gister nog eens geweest. Lekker gevarieerd, nl. Warung Steak 'n Shake. Ja, frapant genoeg krijgen de meeste zaken engelse namen, maar de meeste mensen hier verstaan geen woord engels, laatstaan dat ze het kunnen spreken, dus "Steak 'n Shake" wordt door hen "Stik en Shik" uitgesproken. Deze warung is echt eentje naar mijn hart. Redelijke goede service, goede prijs, redelijk hygienisch, alleen.....weer.....kleine porties. We hebben vijf porties moeten bestellen, waarvan anderhalf voor mij bestemd was en de rest voor Marciano, om verzadigd huiswaarts te keren. Yup, maar we waren tevreden, zijn teruggekeerd en komen zeker vaker langs.
En tenslotte......eten op straat. Hoe wil je eten op straat? Overdag zijn de trottoirs leeg en schoon, maar maken 's avonds plaats voor eetgelegenheden. Mensen frutselen snel een tent in mekaar, bekleden het trottoir met metten, plaatsen tafeltjes, dekken de tent af met reclame-spandoeken en voila! Eten maar! En van alles is te vinden. Van seafoodgerechten tot rundergerechten, verschillende soorten soep, verschillende hapjes en ook ontelbare soorten sate's z.a. sate bebek, sate ayam, sate sapi, sate kambing en ook sate kuda. Om even gauw in de juiste volgorde te vertalen zijn het sate van doks, kip, rund, schaap en paard. Oja, het welbekende edeldier wordt geroosterd aan een stokje. Dat zie je mij niet eten, sorry!
En dan hebben we ook nog de straatventers die hun etenswaar aanbieden voor je deur. Nasi goreng, bami goreng, bami godok, pempek en siomay, bakso, thee, jamu en natuurlijk ook sate worden in een karretje langs de huizen aan de man gebracht. Interressant, aantrekkelijk, maar ja, helaas weer durf ik het niet te kopen, want sommige venters doen formaline in de bakso voor een langere houdbaarheid en soms zijn de sate's van de vorige dag en je weet ook niet wat voor water men heeft gebruikt om de thee en de jamu te trekken.

Kortom, wil je geen buikpijn, frequent toiletbezoek, huidproblemen of een grote buik, is het5 raadzamer thuis zelf te koken. Deden we trouwens ook al in Suriname. Maar lust je het toch, moet je wel weten bij wie je je etenswaar koopt. Lekker eten is overal te vinden en buiten eten is goedkoper, maar de consequenties zijn voor jou alleen.
Toen ik vertrok, woog ik 48 kg. en na 9 weken wonen in Indonesie ben ik nog steeds 48 kg. Knap, he? Echt niet!
Eet gezond!!! Murni

Rewind

Even een kleine terugblik.

Op 01 september 2007 zijn wij officieel meneer en mevrouw Dasai geworden. Ik ben op die dag die niet perfecter kon zijn dan het al was door mijn manlief verrast geworden met een optreden van de welbekende Powl Ameerali, de bekende Surinaamse zanger van wie ik altijd gedroomd had dat hij voor me moest zingen op mijn huwelijk. Well, wishes do come true!!

Zo ook deze journey naar en in Indonesie, die eigenlijk een herhaling is van iets dat zich 36 jaar geleden ook voordeed. Mijn vader (wijlen ds. Ramin Djamin) heeft toen ook 3 jaar gestudeerd en gewoond in Yogyakarta. En nu ben ik hier!

In Suriname zou ik per die datum dus Murni Srijani Dasai-Djamin heten. Hier is Murni mijn roepnaam, Srijani mijn officiele naam en Marciano mijn achternaam. Dus post wordt geadresseerd naar Ibu Sriyani Marsyano of Ibu Marsyano.

Wel, op officiele stukken ben en blijf ik Murni S. Djamin of Murni S. Dasai-Djamin.

Don't know 'bout you, but my wishes come true, thanks to my babyboo.

Boodschap doen? (vervolg)

Dus die grote emmer met schep naast het toilet snapte ik even niet, maar ik was allang blij dat ik niet hoefde te hurken gedurende mijn verblijf in het hotel.

Op uitnodiging van marciano's oom zijn wij ons eerste weekend in Indonesie, en wel in Jakarta, bij hem op Raffels Hills Residence gaan doorbrengen. Oom Rudy is een hartelijke man, een smart en well-read person die op een heel joviale manier ons heeft doen vergeten dat we in een vreemd land zijn. Hij heeft op alle mogelijke manieren getracht ons thuis te laten voelen, en ja, hij heeft thuis zelfs ook alleen maar kakus duduk. Hij wist ons te vertellen dat hij de ontwikkeling of de transformatie van de kakus totaal heeft meegemaakt en alle begrip heeft voor mijn verbijsterde reactie op de eerste kennismaking met de kakus jongkok. Hij heeft de kakus gekend toen ie nog naar de rivier moest, twee rotsjes moest uitkiezen om zijn voeten op te plaatsen en zijn doen moest uitlaten. Daarna leerde hij de kakus die wij in Suriname hadden, de plee, kennen, waarna hij de kakus jongkok, die men nu overal tegenkomt in Indonesie, heeft meegemaakt en niet lang daarna een moderne versie daarvan met flusher en tenslotte de western sitting model of kakus duduk. Echter met het verschil dat elke kakus duduk een kleine handdouche naast zich heeft. Hoe en wat, zou men denken!! Vandaar die grote emmer water met schep in het hotel. De bedoeling is dat men zich kan wassen na een boodschap. Daarvoor dient die kleine handdouche dus ook, en alle kranen en emmers in de toiletruimtes zijn ook daarvoor bestemd, naast het spoelgedeelte. Op zich helemaal niet slecht, gelet op het effect dat papiergebruik heeft op het milieu, maar ach, je gaat toch niet met een natte broek rondlopen na een toiletbezoek? Laat mij maar met mijn toiletpapier. Gelukkig sjouw ik overal met tissues.

Het huis waarin wij wonen heeft ook een kakus jongkok en ik vertelde al eerder over mijn ervaring met de kakus jongkok op campus. Ik moest wel wennen aan die van thuis. Ik heb zelfs een haakje van draad laten maken voor toiletpapier, want we konden eerst nergens toiletrolhouders vinden. Gelukkig heb ik nu wel eentje. Het lukte ook nog niet echt na 1 week wonen aan de Jalan Banteng Baru III en ik heb zelfs voorgesteld om een toiletseat te kopen en die erop te plaatsen, zodat we normaal kunnen zitten op de pot. Klinkt niet slecht, vindt Marciano, maar de vraag is, gezien het feit dat 1 op de 1000 huizen voorzien is van een kakus duduk, of we wel een toiletseat zullen vinden en indien wel of het de juiste maat zal hebben.

Ach, we houden jullie wel op de hoogte. Till then, laat geen sporen van verderf achter na je boodschap en sampai bertemu lagi!!

Liefs, Murni (who still can't get used 2 jongkok).

Hai, groetjes uit Jogja!! Dit is de moskee van de Universiteit (Gadjah Mada University). Zo te zien zijn we niks veranderd en zijn we nog steeds dezelfde Marciano en Murni en genieten we van onze honeymoon, die drie jaar lang gaat duren, maar waar we echt zin in hebben. Hihihihi.

Bosi's en Brasa's van Murni.