Yogyakarta, 30 September 2007 deel 1

 Yogyakarta, 30 september 2007.

Familie & vrienden, lieve mensen,
Eindelijk een heus teken van leven sinds we al exact 16 dagen in Indonesie zijn. Officieel zijn wij op 12 september vertrokken, maar zijn pas 14 september gearriveerd in het land van bestemming, trouwens ook het land van herkomst van onze voorouders.
Allereerst onze hartgrondige dank voor alle ondersteuning, liefde, bemoedigingen die we hebben mogen ervaren voor, op en na ons huwelijk en vertrek. Gelukkig dat we thans toegang hebben tot het net, zodat ik me mentaal niet ver weg hoef te voelen van alles en iedereen die we zooo lang niet zullen zien.

Voor we vertrokken zijn we nog even afscheid gaan nemen van alles en iedereen die ons dierbaar is. Begrijpelijk dus, dat het een beetje emotioneel aan toe ging. Ik stapte voor de laatste keer in mijn eigen blauwe badkamer van mijn eigen blauw huis aan de Pierpontweg 101D, stond voor de laatste keer bij het keukenraam, lag voor de laatste nog even op het bed en kon natuurlijk mijn tranen niet bedwingen. We gaan voor 'n niet zo gek lange tijd weg, slechts 3 jaar zal het duren en toch voelde het zwaar aan, omdat we weten dat we heel ver van familie en vrienden zullen wonen en een bliksembezoek uiteraard uit den boze is.

En toch durven wij dit aan, omdat we weten dat we niet moeten terugdeinzen voor verandering, maar het juist als een uitdaging moeten zien, die heel veel zal beteken voor ons, misschien niet nu te merken, maar zeker wel later.
Dus stonden we op woensdag 12 september om 16.00u. al op de Luchthaven te Zanderij om in te checken. Natuurlijk was de vlucht (zoals gebruikelijk begint te worden in Suriname) vertraagd, aanvankelijk zouden we om 19.00u. uit Suriname vertrekken, maar het toestel vertrok pas om 22.00u. en ook niet eens op tijd zelfs. Toen het toestel begon te taxien en zich gereed maakte om op te stijgen kon men tussen het gebler en gehuil van alle baby's en peuters het gejank horen van een 30-jarige vrouw, die terugdacht aan het emotionele afscheid van de familie en Suriname langzaamaan kleiner zag worden vanuit het raam.

Gelukkig is Marciano niet zonder mij vertrokken, want het verdriet zou dan veel erger zijn. We waren bang dat we onze aansluiting naar Hongkong zouden missen, wat ook bijna gebeurde. Op schiphol aangekomen bij de G-8 om 12.20u. (ned.tijd), maakte Marciano bij het zien van een toestel van Cathay Pacific bij de G-6 nog een grapje dat het zeker ons toestel moest zijn waarmee we om 14.00u. naar Hong Kong moesten vliegen. En wanneer we het toestel van de SLM wilden verlaten, duurde het wel zeker een 30min voor het mogelijk was, wist ik nu veel wat zich afspeelde daarbuiten, ik wilde eruit, want ik moest me volgende vlucht niet missen. Anyway, we zijn de slurf uitgerend, moesten nog in de rij staan om onze papieren ta laten checken, maar we hadden geen flauw idee waar we moesten voor de volgende incheck. Na gevraagd te hebben aan een vreselijk vriendelijke meneer, zijn we uiteindelijk volgens zijn aanwijzing op zoek gegaan naar de incheckbalie van Cathay Pacific. Gelukkig zagen we een scherm met vluchtschema's en konden we aflezen waar we moesten en ja hoor, we moesten naar de G-6, maar die waren we al gepasseerd en we hadden nog maar 15min voor boarding time!!! Dus terugrennen naar de G-6!! Voor de rest verliep alles vlot. De service van Cathay Pacific is zeker om een super "U" tegen te zeggen. SLM kan veel van ze leren en al die bejaarde stewardessen bedanken. Je wordt als royalty behandeld, moet toch wel op een ellenlange vlucht van 11u en 20 min. Alleen werd Marciano een beetje ziek toen we over Rusland en Siberie vlogen. IJSKOUD was het in het toestel en ik ben wel zeker 20 keer naar toilet geweest. De luchthaven in Hong Kong is ook ontzettend mooi en modern met escalators hier en daar, gewoon om misselijk van te worden. Maar we hadden genoeg tijd om ons op te frissen en schone kleren aan te doen, want ik wist zeker dat we een kilometer begonnen te stinken, intussen was het al vrijdagochtend 14 september.

Op de vlucht naar Jakarta heb ik, eindelijk na meer dan 20 slapeloze uren te hebben gehad, kunnen slapen. In Jakarta aangekomen, begon de circus!!!! Bij de uitgang zouden we opgewacht worden door iemand van de overheid, maar we zagen niemand, behalve mannen, de zgn. "middle-men" of tussenpersonen die hun diensten (tegen absurd exhorbitante forse betaling uiteraard) aanbieden. En ze weten gelijk wie local is of niet. Gelukkig waren we voorbereid op deze figuren, dankzij onze informanten bij we onze huiswerk hebben gedaan voor we vertrokken. Dus bedankten we hen vriendelijk, maar ze bleven zich opdringen en ons achtervolgen, zelfs toen marciano een telephone booth inging om te telefoneren met zijn oom, kwam een van ze helemaal in die ruimte om mee te luisteren en eventueel mee te praten. je reinste brutaliteit ooit!!!! Gelukkig was de oom er wel en toen pas kon ik me veilig voelen, daarvoor was dat niet het geval.

En wanneer oom Rudy ons wil meenemen, verschijnt degene die ons moest ophalen. Lastig is het als je de taal nog niet goed kent, maar gelukkig kon oom Rudy wel voor ons uitleggen wat de bedoeling was van zijn aanwezigheid. Tot zover het eerste deel van mijn verhaal. Keep in touch for the following part.
Liefs, Murni.