Get fed! (or fat?)

Recentelijk kreeg ik een mailtje waarin de afzender mij vroeg of ik nu geen roti lust. Om eerlijk te zijn...... JAWEL!! Ook al hebben wij twee dagen voor ons vertrek nog genoten van een rasechte roti van Roopram's Rotishop, het gemis begint nu toch wel te knagen.

Bij ons afscheid van familie en vrienden werd ons nog gevraagd of we geen massala of lontoe-ai zouden meenemen. Ach, als je vol spanning en enthousiastme zit in verband met je vertrek, denk je niet eens aan alle eetbare dingen die je eventueel zou kunnen meenemen. Nu mogen wij het weten! Die massala die wij kennen thuis in Suriname is hier in geen velden of sawa's te vinden, laatstaan in de winkels. Gelukkig heb ik van de Surinamers hier te lande massala en lontoe-ai kunnen krijgen om het gemis een beetje te verzachten. En het lukt aardig, maar ik moet er wel zuinig op zijn.

Eten is vrij goedkoop in dit land en op de eerdergenoemde items na, is bijna alles hier te vinden. De hamvraag is echter: "Buiten of thuis eten?" En in het eerste geval volgt een tweede daarop: "Wat ga je eten?" Ik denk dat het handig is eerst te praten over "buiten eten" en dat wil ik als volgt omschrijven: "Alle eetbare spul dat op straat en in de kleine en grote eethuizen te vinden/verkrijgen is."

Grote eethuizen zijn legio hier. KFC op bijna elke blok of Mall, MacDonald's, Pizza Hut, Popeye's, maar ook mooie, sjieke en nette restaurants zijn ontelbaar. KFC wordt het meest aangedaan en we schrokken ons een aap toen we voor 't eerst KFC bestelden. Dat was gedurende de vastenmaand, dus moesten we achter gesloten gordijnen eten. In elk geval, wat ons deed schrikken was een portie rijst naast de gefrituurde stukken kip, zo mooi verpakt als een bolletje. Un' no gwent' den san' disi!! En ik weet dat op mijn moeder na, iedereen KFC met patat eet. But you have to adjust, dus.....KFC met rijst maar!! Verder zijn ook tal van kleine eethuizen te vinden, het model dat we kennen als warungs. De populaire zijn de warung Padang. Nee, het is geen warungketen of een goed verlichte warung, maar een warung waar eten volgens de Padang-stijl wordt geserveerd. Lekker eten, man!! En pedes!!! Redelijk betaalbaar, voor Rp. 5000 (koers heden 1:9425) is je maag mooi gevuld, rijst, groente en fruit zijn gratis (fruit niet bij alle warungs). Wat je neemt, bepaalt ook de prijs van je portie. Neem je bijv. alleen rijst, groente en kikil (koepoot), dan heb je wel een portie van Rp.5000. Maar helaas eten wij niet zo, want een klein stukje kip of vis is niet genoeg. Dusse.......je raadt het al. Anyway, gelukkig eten we niet zo vaak in de warung Padang. Het feit dat bijna alles of gebakken is of met kokosmelk is bereid en bovendien de porties klein zijn, maakt dit tot een "once in a while" event. We hebben niet lang terug ook een goeie ontdekt en zijn gister nog eens geweest. Lekker gevarieerd, nl. Warung Steak 'n Shake. Ja, frapant genoeg krijgen de meeste zaken engelse namen, maar de meeste mensen hier verstaan geen woord engels, laatstaan dat ze het kunnen spreken, dus "Steak 'n Shake" wordt door hen "Stik en Shik" uitgesproken. Deze warung is echt eentje naar mijn hart. Redelijke goede service, goede prijs, redelijk hygienisch, alleen.....weer.....kleine porties. We hebben vijf porties moeten bestellen, waarvan anderhalf voor mij bestemd was en de rest voor Marciano, om verzadigd huiswaarts te keren. Yup, maar we waren tevreden, zijn teruggekeerd en komen zeker vaker langs.
En tenslotte......eten op straat. Hoe wil je eten op straat? Overdag zijn de trottoirs leeg en schoon, maar maken 's avonds plaats voor eetgelegenheden. Mensen frutselen snel een tent in mekaar, bekleden het trottoir met metten, plaatsen tafeltjes, dekken de tent af met reclame-spandoeken en voila! Eten maar! En van alles is te vinden. Van seafoodgerechten tot rundergerechten, verschillende soorten soep, verschillende hapjes en ook ontelbare soorten sate's z.a. sate bebek, sate ayam, sate sapi, sate kambing en ook sate kuda. Om even gauw in de juiste volgorde te vertalen zijn het sate van doks, kip, rund, schaap en paard. Oja, het welbekende edeldier wordt geroosterd aan een stokje. Dat zie je mij niet eten, sorry!
En dan hebben we ook nog de straatventers die hun etenswaar aanbieden voor je deur. Nasi goreng, bami goreng, bami godok, pempek en siomay, bakso, thee, jamu en natuurlijk ook sate worden in een karretje langs de huizen aan de man gebracht. Interressant, aantrekkelijk, maar ja, helaas weer durf ik het niet te kopen, want sommige venters doen formaline in de bakso voor een langere houdbaarheid en soms zijn de sate's van de vorige dag en je weet ook niet wat voor water men heeft gebruikt om de thee en de jamu te trekken.

Kortom, wil je geen buikpijn, frequent toiletbezoek, huidproblemen of een grote buik, is het5 raadzamer thuis zelf te koken. Deden we trouwens ook al in Suriname. Maar lust je het toch, moet je wel weten bij wie je je etenswaar koopt. Lekker eten is overal te vinden en buiten eten is goedkoper, maar de consequenties zijn voor jou alleen.
Toen ik vertrok, woog ik 48 kg. en na 9 weken wonen in Indonesie ben ik nog steeds 48 kg. Knap, he? Echt niet!
Eet gezond!!! Murni