Indonesia deel 2

Uiteindelijk kon hij het klaarspelen dat we met hem naar het hotel waar we ondergebracht zouden worden, konden rijden, waarna hij terugging naar kantoor en tegen 19.30u. zijn chauffeur stuurde om ons op te halen, zodat we het weekend bij hem konden doorbrengen. En wat hadden we een fijne tijd bij oom Rudy en familie. We zijn het weekend continu op stap geweest, van mall naar mall gestruind, ondanks we jetlag hadden en eigenlijk niet echt wisten waar we ons bevonden en ik vooral moest aan het hectische verkeer in Jakarta. Jakarta is inderdaad een wereldstad met een bevolking van ong. 10 miljoen zielen, met gigantische wolkenkrabbers, malls die wel 20 keer groter zijn dan de Maretraite Mall met 10 verdiepingen nog wel, snelwegen waar je tol voor moet betalen, maar geen files tegenkom, behalve op de normale wegen dan. En ondanks de grote bevolkingsdichtheid en de beperkte beschikbare ruimte die ze nog over hebben om huizen en of gebouwen te plaatsen, is er genoeg parkeergelegenheid.

Toch redelijk goed georganiseerd en bijna overal security-check. Of de auto's gecheckt moeten worden of de mensen, security is everywhere. Trouwens, dat moet wel, vooral na de terroristische aanslagen die hier en daar worden gepleegd in Indonesie. Daarentegen zie je langs de snelwegen tal van sloppenwijken en werklozen en op de normale wegen miljoenen bromfietsen (of motorfietsen, want ze zijn allemaal boven de 125cc) en bijna alle bestuurders van die motorrijtuigen dragen of een zakdoek of een stofmasker voor hun neus en mond. Zo vervuild is de lucht!!! Om maar niet te spreken van de vrouwen die met kleintjes tussen de 2 en 6 jaar bedelen bij het stoplicht of de tieners die met hun zakdoekje je brom voor je vegen tegen betaling.

Op maandag konden we eindelijk naar Yogyakarta vertrekken. Daarvoor moesten we (intussen waren we op zondagavond door oom Rudy & familie teruggebracht naar het hotel) eerst met ons allen naar het ministerie van Onderwijs. Ons allen, ja, want gedurende onze afwezigheid in het weekend zijn een aantal studenten gearriveerd in Jakarta en zijn die ook ondergebracht geworden in het hotel. Ze zijn afkomstig uit o.a. de Fillipijnen, Yemen, Fiji, Sudan, Senegal, Madagascar, Cambodja en Laos en zouden in verschillende plaatsen studeren z.a. Yogyakarta, Solo, Bogor, Bandung en Surabaya. Marciano is de enige uit Suriname en tevens de enige uit die groep die zijn eega heeft meegesjouwd naar Indonesie. Wij Surinamers mogen toch trots zijn op onze mondigheid. Hoeveel van die studenten die hun Masters degree zijn komen doen in Indonesie kunnen slechts een mondje of helemaal geen Engels spreken! Terwijl in Suriname zelfs analfabeten zich een beetje kunnen behelpen met broko-broko Engels.

Van het ministerie werden we gebracht naar de luchthaven vanwaar we naar Yogyakarta mochten vertrekken. De ontvangst in Jogja was beter dan in Jakarta, voor ons Surinamers was het gewoon superrrrr!! De studenten werden opgewacht door een vriendelijke heer, Jimmy, blijkt een medewerker van de Gadjah Mada Universiteit te zijn, terwijl wij hartelijk werden ontvangen door de senior studenten Nasier en Rahmat. Wat voelde het goed aan om na bijna een week weer Surinamers te zien die bovendien veel Sranang tot elkaar praten. Nadat zij ons hebben gebracht naar Campus waar we in een huis ondergebracht zouden worden en Jimmy de studenten had toegesproken en afspraken zijn gemaakt voor de volgende dag, mochten de koffers naar de kamers gebracht worden. Aangezien wij een echtpaar zijn, kregen wij een aparte kamer toegewezen, die we met veel muskieten hebben moeten delen. Echter was de bad- en toiletruimte apart in een hoek van het gebouw. En wat voor een bad- en toiletruimte was dat?
Eentje die in geen 50 jaar was schoongemaakt, waarvan de vloer al roestig en poreus is, met een grote wastrog gevuld met water en een in de vloer gemetselde toiletpot, die ook nog kalkaanslag vertoonde. Het huilen stond me nader dan het lachen! Toen wilde ik wel naar huis, gelijk terug naar Suriname. De eerste keer dat ik in bad moest, heb ik bijna moeten kotsen. That bathroom was the worst nightmare ever!!

Gelukkig hebben de twee Surinaamse studenten die dinsdag al een huis in hun buurt gevonden voor ons. We zijn het gelijk die middag gaan bezichtigen. Blijkt eentje te zijn op een heuvel dichter naar het noorden toe, richting de Merapi vulkaan, met 2 slaapkamers, ruime keuken en zitruimte, rustige buurt, beveiligd, met garage, kunstvijver en waterval, alleen zijn bad en toilet gescheiden, waarbij het toilet buiten is. In Indonesie zijn de mensen geen westerse toiletten, "the sitting model" of "kakus duduk", gewend en hebben de meeste huizen en gebouwen het gemoderniseerde traditionele model, "the squatting model" of "kakus jongkok".

MEET MY FIRST CULTURE SHOCK!! Voor ik uit Suriname vertrok, werd ik al min of meer voorbereid, o.a. door mijn oom en een vriend, die een poos in Jogja heeft gewoond, op de moderne plee. Het blijkt het bovenste gedeelte te zijn van de westerse toiletpot dat is ingemetseld in een verhoogde vloer, dat geen flusher heeft, maar een kraan in dezelfde ruimte en een emmer om je troep door te spoelen. Oja, nergens, behalve in hotels en malls, een spoor van toiletpapier, dus als het even kan, mag je je onderstel ook gelijk wassen. Ons huis heeft dus ook zo eentje en aangezien we echt, echt wegwilden van het huis op campus en ons huis toch aangenamer aanvoelde, hebben we het meteen genomen. Voor mijn part verhuisden we diezelfde avond nog naar het huis, maar dan zonder huisraad en die moesten we wel eerst aanschaffen. Dus effe volhouden en doorbijten, nog eens in die enge bad- en toiletruimte gaan, nog even in die muffe kamer vol muskieten slapen en op woensdag werden we door Rahmat naar Progo (de Indonesische Kirpalani, where you buy better and cheaper) gebracht waar we ineens bijna alle huisraad hebben gekocht, en zijn wie die avond verhuisd. Toen voelde ik me goed en was ik meteen de gelukkigste vrouw op aarde. We hadden onze privacy, onze eigen stekkie, konden eindelijk zelf koken en goed eten, want we kochten al die tijd eten buiten. Op vrijdag had Marciano zijn 1ste collegedag, dus was ik alleen thuis, maar ik heb mijn dag wel aardig weten te vullen door huisvrouw, en wel een goede, te zijn.

Inmiddels zijn twee weken al verstreken en hebben we het best naar onze zin hier in dit huis in Jogja in Indonesie. Intussen hebben we ook al een bromfiets, ja, die motorfiets van 125cc, en zijn we al zo een beetje uitgeweest. Daarvoor had Marciano een fiets van Nasier ter leen gekregen, zodat hij naar campus kon gaan. Wel, bijna niemand hier fietst en nu snappen we waarom. Om naar campus te fietsen, kostte het Marciano slechts 15 minuten om (zonder te trappen nog wel) te rollem, maar wanneer hij 's middags terugkeerde naar huis, duurde het wel een mooie 45 minuten voor hij thuis was. De afstand tussen ons huis en de Gadjah Mada Universiteit is ong. 5 km. Deze universiteit is een van de prestigieuze universiteiten in Indonesie en is zelfs op de wereldranglijst redelijk hoog gemarkeerd, dus ben ik toch blij dat Marciano in goede handen is. Hij moet zich nu waarmaken. En ik ben er voor hem om hem daarbij te assisteren.
Sampai bertemu lagi!!

Jullie enige Murni.