Love story

Be mine on Valentine’s Day!
Op 14 februari jl mochten we Valentijnsdag vieren. En alhoewel het al meer dan een maand geleden Valentijnsdag was, wil ik dit verhaal toch kwijt, omdat het op een of andere manier indruk heeft gemaakt op mij.
Op die dag krijgt een ieder de kans om extra lief te zijn voor elkaar, de dag romantisch door te brengen en om aan al je vrienden, kennissen, familieleden, collega’s je dank te uiten voor hun liefde en vriendschap die ze met je willen delen.
Speciale plannen voor die dag hadden we helemaal niet, terwijl wij het al die negen jaren van verkering wel hebben gedaan. Ik zou wel extra lekker koken voor manneke-lief en samen gezellig onder het genot van een kopje koffie en/of thee die avond op de bank doorbrengen, terwijl we ons zouden amuseren met een andere aflevering van American Idol 7.
En wanneer we net een paar dagen voor Valentijnsdag naar het internet café gaan om onze mailtjes te checken, wordt ik door het personeel van het café gefeliciteerd, omdat ik één van de hoofdprijzen had gewonnen van hun Valentijns actie, nl. een diner voor twee bij Dixie’s, voor mijn begrippen een nogal duur restaurant.
Ooooh...leuk, dacht ik, hoefde ik niet meer uitgebreid te koken en mijn man slechts tevreden te stellen met een “snelle pot”.
De dag brak aan en romantischer kon het echt niet beginnen, want ik ontwaakte in de grote gespierde armen van mijn “buffed-up guy” en toen ik al goed was bijgekomen, wenste ik hem met mijn ochtendmondje (baba) een “Happy Valentine’s day” toe, wat hij dankbaar antwoordde met een stevige brasa en een kus. Goh, onze eerste Valentijnsdag als getrouwd stel! Mooier kon het niet! Nadat ik mijn dagelijkse routine heb verricht, w.o. eieren koken, pap maken, broodje beleggen, koffie, thee en yoghurt klaarzetten en we lekker hebben ontbeten, vertrok hij naar UGM, want op Valentijnsdag gaat alles overal ter wereld normaal door.
Die ochtend ging voorbij alsof er niks gaande was. Wel werd op tv extra aandacht geschonken aan Valentijnsdag en deed iedereen op tv (bijna klef zou je zeggen) lief tegen elkaar.
En tegen 17.00u. begon het te regenen, - wat zei ik? -, nee, het begon te stormen. Tegen 18.30u. kwam de huisbaas even langs vanwege een kleine storing met onze electriciteitstoevoer en nadat hij tegen 19.15u. vertrok in die harde regen, dacht ik me eindelijk klaar te maken voor American Idol 7, waarna we tegen 21.00u. zouden gaan dineren bij Dixie’s.
Het bleef hard regenen en het leek er op dat het echt niet zou stoppen. Door die keiharde stortbui was geen kip op straat te bekennen en de druppels uit de hemel ratelden zo hard op de dakpannen dat we de volume van de tv moesten opvoeren, anders zouden we het programma niet zo best kunnen volgen. Toen het programma bijna ten einde was, dacht ik me op te maken voor het diner, maar voelde me niet echt lekker, want ik had niet zoveel zin om in die plensende regen te rijden op onze motor.
Desondanks maakte ik voort en toen Baby naar buiten ging om zijn schoenen te pakken, zag ie de poort wijd open staan. CONSTERNATIE ALOM!! Hij rende naar de garage....gelukkig, de motor was er nog! Toen ie het huis weer binnen zou treden zag hij zijn schoenen niet staan waar hij ze voor het laatst had gelaten, terwijl die er nog waren toen de huisbaas vertrok. Hij kon zijn ogen niet geloven!!! Enerzijds voelde hij zich schuldig, omdat hij zijn schoenen niet gelijk naar binnen had gebracht, maar anderzijds was ie zo kwaad, vreselijk kwaad op die vrijpostige dief, dat hij zijn uitgaanskleren inruilde voor een short en een t-shirt, zijn mantel erover droeg en op de motor de dief probeerde achterna te gaan. Helaas....de vogel was allang gevlogen.
Teleurgesteld kwam hij thuis.
Maar niks mocht de pret drukken, dus zijn we rustig met onze mantels aan en schoenen in een plastic tas, blootsvoets in die plensende regen naar Dixie’s gereden.
Ik dacht op weg naar het restaurant hoeveel ik wel van deze man moet houden dat ik ons huis in Suriname, mijn familie en vrienden heb gelaten, op onbetaald verlof voor onbepaalde tijd ben om hem te ondersteunen tijdens zijn studie in Indonesië, dat we in een vreemd land geconfronteerd raken met diefstal en op de koop op Valentijnsdag in de regen gaan dineren.
Maar dat geeft helemaal niet, want dat is een van de essentiële dingen die je als mens, maar bovendien als echtpaar vormt, dichter bij elkaar brengt en ook nog leert de kleine dingen in het leven beter te waarderen.
Wat is liefde toch geduldig!!